nie jesteś zalogowany
   
   
   
 
-- materiał opublikowany dzięki uprzejmości p. Andrzeja Gucmana --


Wzorzec (Standard)
gołębia srebrniaka polskiego


Wydanie Warszawskiego Towarzystwa Hodowców Gołębi Rasowych i Pocztowych 1922 r.

I. Wzorzec w punktach

- głowa (22 pkt.);
- dziób (8 pkt.);
- oko (12 pkt.);
- brew (8 pkt.);
- szyja (12 pkt.);
- nogi (10 pkt.);
- barwa (6 pkt.);
- ogólny wygląd (22 pkt.);
SUMA: 100 pkt.

II. Wyszczególnienie wzorca

1. GŁOWA

Możliwie wązka i płaska, widziana z boku tworzy bez żadnego kantu nieprzerwaną owalną linię, składającą się z dwóch krzywych. Dziób i przednia część głowy tworzy jedną linję krzywą o bardzo małej wypukłości, zbliżoną do prostej; tylna część drugą krzywą, więcej wypukłą, łączącą się stromo z szyją.

2. DZIÓB

Długi, cienki, mocno czarny, poziomo noszony, nozdrza niewielkie.

3. OKO

Powinno być osadzone możliwie blizko górnej części czaszki. Maleńka źrenica ma się znajdować pośrodku tęczówki, która nie powinna być przrwana i której kolor winien być biało-porcelanowy., z lekkim błękitnym odcieniem bez jakichkolwiek żyłek.

4. BREW

Barwy prawie czarnej, czem szersza i ciemniejsza tem lepsza.

5. SZYJA

Długa, cienka, powinna mieć pod dziobem jaknajwiększe wycięcie.

6. NOGI

Wysokie, tylko do kolan opierzone, idą równolegle ku ziemi, do siebie się nie zbliżająć; kolana nie powinny być zbyt w tył wygięte.

7. BARWA

Upierzenie głowy, szyi, piersi i pleców powinno być jasne, niebieskawo srebrzystego odcienia. Barwa ta sięga od dzioba do piersi włącznie, na plecach powinna słabnąć, przechodząc w czysto białą. Pióra wogóle muszą jaknajściślej przylegać do figury i poniekąd pokazywać połysk; jest to oznaka zdrowia i czystości należytego pielęgnowania.

Barwa ogona cokolwiek ciemniejsza, niż barwa piersi; przed końcem przebiega ciemna wstęga obrębiona jasnem zakończeniem; pozatem pióra w ogonie winny być jednolitej barwy.

8. OGÓLNY WYGLĄD

Wszystkie części ciała możliwie jaknajdłuższe winny składać się na harmonijną całość, tworząc typ gołębia wysokiego, smukłego, o tułowiu długim, ukośnie noszonym, o wyprostowanej, dzielnej znamiojuącej siłę postawie.

III. Wady

1. GŁOWA

Kanty, płaszczyzna, nad oczami wypukłość, pomiędzy oczami szeroka i zawielka; przednia część głowy zakrótka (niewydłużona), lub wklęsła między nozdrzami, a czołem.

2. DZIÓB

Za krótki, za gruby, na dół zwieszony, jasnej (rogowej barwy, białe plamki na połowie dziobu górnej, lub dolnej.

3. OKO

Tęczówka ciemna, przerwana lub pokryta jaskrawemi żyłkami.

4. BREW

Za wązka, lub barwy jasnej.

5. SZYJA


Za krótka, za gruba, żyłka (fałd skóry) pod dziobem, lub wogóle za małe wycięcie
podgardłowe.

6. NOGI

Za nizkie, lub opierzone poniżej kolan, zbyt w tył wygięte, albo w kolanach zbliżające

się.

7. BARWA

Biała, zielonkowata, nie srebrzysta lub ciemna; pręgi rdzawe na piersiach, boki na
skrzydłach, lub biała plamka na szyi pod dziobem; ogon za ciemny lub strzałkowy  (zegarkowy), białe pióra w ogonie (wylotki) i białe podogonie.

8. OGÓLNY WYGLĄD

Wszystkie części ciała za krótkie lub nieproporcjonalne.

--------------

Komisja standartowa powołana na Zebraniu Zarządu Warszawskiego Towarzystwa Gołębi Rasowych i Pocztowych w dniu 18 maja 1922 roku.

M. Trybulski
L. Xrauze
E. Stuermer
S. Orlewicz
R. Wanke
J. Zienkowski